• 20 września, 2020
Optymalne leczenie chorych z migotaniem przedsionków po 12 miesiącach od zabiegu PCI nadal bez ostatecznych rozstrzygnięć – wyniki badania OAC ALONE

Optymalne leczenie chorych z migotaniem przedsionków po 12 miesiącach od zabiegu PCI nadal bez ostatecznych rozstrzygnięć – wyniki badania OAC ALONE

1 grudnia, 2018

Japońskie badanie OAC ALONE nie wykazało przewagi izolowanej terapii przeciwkrzepliwej nad terapią łączoną (OAC + 1 lek przeciwpłytkowy) u chorych z migotaniem przedsionków po roku od zabiegu PCI.

Optymalne leczenie przeciwpłytkowe i przeciwkrzepliwe w populacji pacjentów z migotaniem przedsionków poddawanych zabiegom przezskórnej angioplastyki wieńcowej pozostaje jedną z największych kontrowersji kardiologii interwencyjnej. Wcześniejsze badania (WOEST, PIONEER AF-PCI) skupiały się na terapii do roku od czasu zabiegu PCI. Mimo klarownych zaleceń ESC, wskazujących na zastosowanie jedynie doustnej antykoagulacji, brak było do tej pory randomizowanych badań klinicznych porównujących różne strategie leczenia (samego leczenia przeciwkrzepliwego w porównaniu z ww. leczeniem w połączeniu z jednym lekiem przeciwpłytkowym) po roku od zabiegu PCI.

W trakcie ostatniego kongresu TCT w San Diego Yukiko Nakano (Uniwersytet w Kyoto, Japonia) zaprezentowała wyniki badania OAC ALONE porównującego zalecaną przez ESC strategię leczenia przeciwkrzepliwego (OAC) z terapią złożoną OAC + jeden lek przeciwpłytkowy (popularną w USA i Japonii) u chorych z migotaniem przedsionków po 12 miesiącach od PCI.

Do badania włączono 696 chorych z rozpoznaniem migotania przedsionków, którzy zostali poddani zabiegowi PCI co najmniej 12 miesięcy wcześniej. Chorych randomizowano 1:1 do grupy przyjmującej jedynie leczenie przeciwkrzepliwe (warfaryna lub NOAC) oraz grupy z leczeniem złożonym (OAC + ASA lub klopidogrel).

Warto zwrócić uwagę, że autorzy planowali włączenie 2000 pacjentów, jednak nie udało się to pomimo 3 lat aktywnej rekrutacji w 111 ośrodkach w Japonii. Związane było to przede wszystkim z dużą niechęcią lekarzy prowadzących do odstawienia już po 12 miesiącach leku przeciwpłytkowego u swoich pacjentów. Wskazuje to, jak silne są indywidualne przyzwyczajenia lekarzy, mimo braku jednoznacznych dowodów naukowych.

Pierwszorzędowym punktem końcowym było połączenie śmiertelności całkowitej, zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu oraz zatorowości obwodowej. Drugorzędowym punktem końcowym było połączenie ww. zdarzeń niepożądanych oraz powikłań krwotocznych. Średni czas obserwacji wynosił 2,5 roku.

Badane grupy nie różniły się pod kątem charakterystyki klinicznej. W obu grupach najczęściej stosowano warfarynę (OAC: 74%, terapia łączona: 76%, p=0,51), spośród NOAC najczęściej wybierano apixaban (9% i 11%).

Pierwszorzędowy punkt końcowy wystąpił u 15,7% chorych w grupie pojedynczej terapii OAC oraz 13,6% w grupie terapii łączonej (p=0,46). Nie zaobserwowano różnic również w częstości występowania drugorzędowego punktu końcowego (19,5% vs. 19,6%, p=0,96). Grupy nie różniły się również pod kątem częstości występowania którejkolwiek ze składowych złożonych punktów końcowych.

Komentatorzy wskazywali na duże różnice w prowadzeniu terapii przeciwpłytkowej i przeciwkrzepliwej w zależności od regionu świata. Podkreślano również charakterystykę populacji japońskiej i silne przyzwyczajenia tamtejszych lekarzy, które nie pozwoliło na uzyskanie planowanej populacji badanej. Wskazywano na utrzymujące się niepewności w tej ważnej dla bezpieczeństwa pacjentów kwestii i tym samym konieczność prowadzenia dalszych, dużych badań w tym obszarze.

Podsumowując leczenie przeciwpłytkowe w populacji wymagającej również terapii przeciwkrzepliwej nadal pozostaje tematem spornym, gdzie wymagana jest indywidualizacja postępowania w zależności od charakterystyki pacjenta.

SPRAWDŹ SWOJĄ WIEDZĘ I ROZWIĄŻ QUIZ

Powiązane artykuły